REWŞA BANGKIRINÊ

Rewşa bangkirinê bi baneşan û paşgirên bangkirinê çê dibe.

1. Sê cure paşgirên bangkirinê hene. Ev paşgir zayend û hejmara navan jî dîyar dikin. Ev paşgir bi navan ve tên nivîsîn.

a) -(y)o: ji bo navên nêr û yekhejmar

• Barano! Kuro!
• Gundîyo! Zanayo!

b) -(y)ê: ji bo navên mê û yekhejmar

• Keçê! Hevalê!
• Gundîyê! Esmayê!

c) -(i)no: ji bo navên pirhejmar

• Xelkino! Hevalino!
• Gundîno! Zanano!

2. Baneşanên bangkirinê jî tên pêşîya navan û rewşa bangkirinê çê dikin. Baneşanên bangkirinê "ey" û "gelî"ne.

a) Baneşana "ey"ê dema ku bê pêşîya navan ew nav paşgirên bangkirinê nagirin.

• Ey heval! Ey mirov! Ey milet!

b) Baneşana "gelî"yê tenê ji bo navên pirhejmar tê bikaranîn. Navên ku bi "gelî"yê ra tên bikaranîn, paşgira "an"ê werdigirin.

• Gelî hevalan! Gelî kurdan! Gelî cîranan!

Hişyarî

Ji bo bangkirina navên yekhejmar her dem pêwîstî bi paşgir û bêjeyên bangkirinê nîne. Di vê rewşê da nav bi serê xwe tên bikaranîn.

• Azad! Were!
• Şîlan! Zû here!